blogs

Uit de Wmo-praktijk: Samenwerken is versterken

13-09-2017

Via de voortuin die vol staat met afgedankte meubelen bereik ik de voordeur van meneer en mevrouw de Bruin. De bel is stuk en ik klop op het raam. Meneer de Bruin doet open. Binnen is de rommel nog groter dan buiten. Om bij de zitbank te komen, volg ik een ‘paadje’ tussen opgestapelde spullen en tijdschriften. De stank die 6 huispoezen produceren, beneemt me bijna de adem. Daar, in het hoekje van de bank, zit mevrouw de Bruin. Namens haar is via een MEE-consulent een aanvraag gedaan voor voorzieningen vanuit de Wmo. Het jaar is 2009 en bij de gemeente waarvoor ik werk is nog geen sprake van meldingen, keukentafels of wijkteams.

Geen inzicht
Mevrouw de Bruin is een vrouw van begin 50 en haar onderbeen is kort geleden geamputeerd. Ze vertelt dat ze eigenlijk ook niet meer goed weet waarom dit is gebeurd en haar man roept vanuit de keuken iets over ‘verstopte vaten’. Het wordt me snel duidelijk dat mevrouw én meneer de Bruin allebei een verstandelijke beperking hebben. Mevrouw de Bruin is daarbij ook nog suikerpatiënt en het insuline spuiten lukte haar niet goed. Ze spoot niet of niet op tijd. Ze heeft nooit gemerkt dat haar been verkleurde en haar man heeft dit ook niet gemerkt. Uiteindelijk werd er door de familie alarm geslagen bij de huisarts. Het been viel niet meer te redden en moest eraf.

Opstapeling
Jarenlang is het echtpaar onder de radar van hulpverlening gebleven. Door de verstandelijke beperking lukte het hen niet om structureel schoon te maken. Rekeningen bleven liggen. Afspraken met instanties werden niet nagekomen. In de loop der jaren heeft de rommel zich opgestapeld en werd het steeds moeilijker om op te ruimen en schoon te maken. Ze zagen door de bomen het bos niet meer. Tot het punt dat de vervuiling zo groot werd dat er ratten door de tuin snuffelden en er stankoverlast ontstond. De buren begonnen te klagen en uiteindelijk kwam via de huisarts MEE in beeld. Helaas voor mevrouw kwam de hulp te laat en moest zij worden opgenomen in een verpleeghuis.

Samenwerken is versterken
Deze situatie was naar mijn mening te voorkomen. Hoe? Door vroeg de problemen te signaleren en door multidisciplinair samen te werken. Anno 2017 zijn in deze zelfde gemeente wijkteams aan het werk. Bij mevrouw de Bruin was een samenwerking tussen de wijkverpleging, de Wmo en MEE misschien wel dé oplossing geweest:

  • De wijkverpleging om hulp bij het insulinegebruik te bieden en zo de suikerspiegel te reguleren en het been te behouden;
  • Vanuit de Wmo inzetten van hulp bij het huishouden gericht op overnemen van schoonmaaktaken waar nodig en aanleren van vaardigheden op dit gebied waar mogelijk. Een indicatie begeleiding individueel voor hulp bij het houden van overzicht en het maken van een planning. Het doel is om mevrouw en meneer zo zelfredzaam mogelijk te maken.
  • MEE zou kunnen zorgen voor stabiliteit in de situatie.

Door met elkaar samen te werken versterk je de situatie van de cliënt. Zodat deze in zijn eigen kracht komt en erger wordt voorkomen. Daarmee voorkom je uiteindelijk ook instroom naar andere (en duurdere) vormen van zorg zoals opname in een Wlz-instelling.

http://www.sociaalweb.nl/partners/stimulansz

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte van het laatste nieuws over het sociaal domein. Abonneer op onze gratis nieuwsbrief.

Abonneer